101 DoelenPersoonlijke groei

Ask yourself: do I feel lucky?

Well do ya, punk? De blufpoker van rechercheur Harry Callahan kan me wel bekoren. Goeie vraag ook. Ik zou niet graag die schoft zijn met de .44 Magnum van Dirty Harry tegen mijn hoofd.  Liever houd ik me bezig met bloggen over goede vragen. Zoals de 50 questions that free your mind. In deze episode antwoord nummer 16 tot en met twintig.

 

16. Waarom maken dingen die jou gelukkig maken niet iedereen gelukkig?

Het is een cliché: iedereen is uniek. De ‘grote’ dingen in het leven zijn voor veel mensen gelukkigmakend: iemand die van je houdt; je kind dat de armen naar je uitstrekt als je thuiskomt. En van een zonsondergang op het strand worden ook maar weinigen chagrijnig. Het zijn de kleine dingen die passen bij je unieke persoonlijkheid die anderen niet per definitie gelukkig maken. Dat kan voor mij van alles zijn; een schoon en opgeruimd huis (Orde! Orde! Orde!),  nippen van een gruwelijk lekkere whisky, de grond onder mijn voeten voelen tijdens een flinke wandeling, of de opwinding die je voelt als je op reis bent naar nieuwe onverkende horizonten.  Dat houdt het leven ook interessant; als iedereen hetzelfde leuk en fijn zo vinden als ik valt er weinig meer te bepraten.

17. Wat heb je nog niet gedaan wat je heel graag wil doen? En wat heeft je tegen gehouden?   

Er staan heel wat voorbeelden hiervan in mijn lijst met 101 doelen.  Met vaak dezelfde set redenen: geen tijd (of prioriteit, zoals ik zelf altijd beweer),  onvoldoende zelfvertrouwen en onhandigheid. Ik zal er één van de categorie ‘uit de comfort zone’ toelichten: leer drie stijldansen. Toen ik veertien was werd ik door mijn ouders naar dansles gestuurd. Nou ja, gestuurd; er zat geen dwang achter maar het werd gesuggereerd dat het wel goed voor me zou zijn. Als zweterige, onhandige puistenkop uit 2 Havo was dat in eerste instantie geen onverdeeld succes. Je komt in een propvolle dansschool waar de wetten van de apenrots evengoed gelden als op een school, sportclub of andere sociale setting.  En een alpha-mannetje ben ik niet of nooit geweest. Daardoor kon ik de helft van de eerste dansles de vloer op met de dansleraar. Ja, de leraar, niet de lerares. Ouch!

Op een gegeven moment heb ik wel een vaste danspartner ‘gescoord’. Haar naam is inmiddels in de put der vergetelheid gegleden. Ze was best aardig, maar echt comfortabel heb ik me nooit bij haar gevoeld. Zo ging dat nu eenmaal bij mij op die leeftijd.  Daar kwam de stress van het ‘afdansen’ nog bij.  Niet fijn voor een Harmen die op zijn tweeëndertigste nog steeds over zijn eigen voeten kan struikelen.

Na een jaar of twee, drie heb ik er toen de brui aan gegeven. Dat vind ik nog steeds jammer. Het lijkt me erg prettig over de vloer te kunnen zwieren in een broeierige tango.  De onzekere puber is een man geworden. En die onwillige motoriek? Ach, dan wordt het maar een tango à la Harmen.

18. Houd je iets vast wat je moet loslaten?

In één woord: wittejassensyndroom.  Zodra ik maar de parkeerplaats van een ziekenhuis op loop breekt het koude zweet me uit. Voor het afnemen van een buisje bloed is een ME brigade nodig om me vast te houden. Ik heb daar totaal geen controle over, die paniek komt ergens vanuit het onderbewuste. Daar moet ik nog eens wat mee. Maar nu niet, het is nog geen tijd.

19. Als je naar een ander land zou moeten verhuizen, waar zou je heen gaan en waarom?

Catalonië. Het zachte, warme klimaat bevalt me uitstekend. Maar wees niet bang lieve beeldbuiskindertjes, Harmen blijft lekker hier. Definitief afscheid nemen van mijn geliefde Breda kan ik niet.

20. Druk je vaker dan één keer op de liftknop? Geloof je echt dat de lift daardoor sneller gaat?

Ja! En op het knopje bij het stoplicht ook. Erg hè?

De volgende keer mijn antwoorden op vraag 21 tot en met 25:

21. Zou je liever een genie vol zorgen of een zorgeloos leeghoofd zijn?

22. Waarom ben jij, jij?

23. Ben je het soort vriend geweest dat je zelf als vriend wil?

24. Wat is erger: een goede vriend die naar een verre plek vertrekt, of contact verliezen met een goede vriend die vlak bij je woont

25. Waar ben je het meest dankbaar voor?

De meester in actie

Oh ja, deze wilde ik jullie niet onthouden 😉

Een gedachte over “Ask yourself: do I feel lucky?

  1. Oooh, geweldig die jonge Clint. Zijn uitspraak is legendarisch terwijl ik hem nu liever in rollen zie met wat minder geweld. Hopelijk heeft die dansles je geen blijvend trauma bezorgd. Ik vond en vind nog steeds dat dit bij de opvoeding hoort als een van de sociale vaardigheden. Zelf vind ik het heerlijk om zorgeloos zwierend over de dansvloer te gaan. Ik moet dan wel een swingende danspartner vinden want tja, je vader heeft niet veel ritmegevoel. Toch kunnen we samen genieten als we op onze manier een foxtrotje of jive dansen.
    Die witte jassen dat komt nog wel een keertje aan de beurt denk ik. Zoals een mens in sommige dingen moet groeien.
    Vertrekken naar een ander land. Ja graag als het hier weer eens een lange periode regent of koud miezer weer is. Maar ook ik kan mijn stad, mijn (klein)kinderen, famielie en vrienden niet missen. Dus doe ik maar de kachel hoger en een vestje aan, caribisch muziekje op en de oogjes even dicht.
    En ja, ook ik sta op dat knopje te drukken als een autist. Alsof het helpt om dat knoppie ingedrukt te houden, echt niet!!

Geef een reactie