101 DoelenEindelijk doen!

De weg naar de Vierdaagse (deel 2)

Muisstil MastbosEen beetje grijs. Dertien graden en af en toe wat motregen. Ideale omstandigheden voor een eerste echte trainingsloop op weg naar de Vierdaagse. Het vorige weekend heb ik al een goed uur flink doorgeklost. Een loopje als deze lijkt meer op een zwemles zoals mijn oom Christ die eens kreeg: met de kleren aan op de eettafel en wapperen met de armen. Tijd voor wat echte kilometers.

Stefan had zich al graag bereid getoond mee te lopen. Rond half één werd ik opgepikt waarna we de gemotoriseerde bolide voor Stefans huis in het Ginneken dropten. De kuierlatten werden ondergebonden. Goed de pas erin zonder te rennen, dan gaat het eerste stuk snel. Voor ik het wist doken de eerste breedgetakte vrienden van het Mastbos op. Eerst langs een veld met gillende hockeymeisjes, een laan vol dikke villa’s en scheidsrechterfluitjes bij Sprint.

Muisstil
We kiezen het ruiterpad. Ondanks de regen van afgelopen week is deze prima begaanbaar. Het is muisstil. Levenloos bijna. Geen eekhoorn, hond of nordic walker te bekennen. Alleen het gefluit van vogels, verborgen in de boomtoppen bewijst dat de wereld nog bestaat. Ik voel de grond onder mijn voeten. Ik voel haast het kreunen van de Aarde onder mij. Geduldig draagt zij mij verder.

Zware benen
De Lange Dreef doet zijn naam eer aan. Op een kruising aangekomen monster ik een ANWB paddenstoel. Verrek; nog maar een paar kilometer tot Meerseldreef! Dan hebben we al aardig wat voetstappen gezet. Mijn benen beginnen al weer een beetje zwaar te worden. Maar; ze hebben niks te willen. We slaan af in de richting van Ulvenhout. Na een poosje moeten we ons door alweer wat hockeypubliek worstelen. Volk voor Zwart-Wit dit keer. Andere clubkleuren, eenzelfde type.

Zompen op de klompen
Dan weer die rust. Langs de Mark slechts een enkel omaatje met bijpassende Schnauzer. En onze stappen op het steeds drassiger wordend pad. Zo drassig zelfs dat we besluiten een stuk zompig uiterwaard door te soppen om op het hoger gelegen fietspad verder te kunnen. De Ulvenhoutse kerk verdwijnt achter ons, de Duivelsbrug doemt op.

Een leeg Markdal

Des duivels
Stefan wist me te vertellen dat de legende gaat dat de duivel himself eens de kerkklok uit de Ginnekense kerk heeft gestolen. En dat hij na een achtervolging met klok en al van een bruggetje af donderde, zonder ooit terug te komen. Vandaar Duivelsbrug. Gek genoeg is de vermoeidheid weer uit mijn onderstel weggetrokken. Sterker nog; ik voel me fitter dan ooit.

Na een paar minuten arriveren we op het Ginnekenmartje. Even nog wat drinken voor we op huis aan gaan. Een dikke vijftien kilometer op de teller reken ik uit. Nog 494 dagen te gaan. Ik geloof er wel in.

Een gedachte over “De weg naar de Vierdaagse (deel 2)

Geef een reactie