101 DoelenPersoonlijke groei

De weg voorwaarts

Begin dit jaar (2012) bevond ik mezelf voor een deur. Dat ik daar zelf de sleutel van had wist ik in een hoekje van mijn hart. Mijn hoofd wilde echter niet mee voor dit moment. Pas een paar maanden na de geboorte van Mara, ons onverwachte wonder, was ik zover.

Mara is oersterk. En knalde rechtstreeks door elke vorm van mijn geïmproviseerde defensie heen. De rauwe emoties van een baby putten me van binnen uit. Het moest anders. Ik ging terug naar Hanneke. Waar kom je voor? Deze directe vraag was mijn welkom. Hier moest ik even over nadenken. Ik wilde mijn kwetsbaarheid, mijn gevoeligheid omzetten in mijn kracht. Daarvoor moest ik er mee om leren gaan. Leren wat ik leren kan. En als het even kan mijn kwaliteiten benutten om anderen te helpen.

Kernkwaliteiten
De innerlijke reis van een klein jaar eerder had me bevrijd van ballast die ik maar al te graag kwijt wilde. Nu was het zaak verder naar binnen te gaan. Wat drijft me? Wat zijn de essentiële onderdelen die mij, mij maken? In deze zoektocht kreeg ik inzicht in het verschil tussen aangeleerd gedrag (normen, waarden) en mijn kernkwaliteiten. Deze kernkwaliteiten definiëren je, wat ook helpt verklaren waarom je op een bepaalde manier met situaties en mensen om gaat. Uit de keuzes die ik voorgelegd kreeg kwam naar voren dat gevoeligheid, openheid, initiatief en een zucht naar verdieping mijn kernkwaliteiten zijn. Dit maakt me tot Harmen, deze wezenlijke eigenschappen kan ik niet veranderen, al zou ik dat willen.

En de rest? Vriendelijkheid, sociaal zijn, behulpzaamheid en meer van dit soort eigenschappen vinden hun bron in mijn opvoeding en omgeving. Niets mis mee; maar het bepaalt niet wie ik ben. Dit besef heeft een soort sluier opgelicht: ik kon gebeurtenissen uit mijn verleden ineens helder duiden – en kan beter voorspellen hoe ik zal reageren op situaties. Het belangrijkste dat ik hiervan heb geleerd is dat mijn kernkwaliteiten ook sturen hoe en waar ik me senang voel, wat gelukkig zijn toegankelijker heeft gemaakt 🙂

Shields up Mr. Sulu!
Inzicht in mezelf was nog maar een opwarmertje. Tijdens een volgende sessie leerde ik hoe ik beter een schild om mezelf kon bouwen om energie en indrukken van anderen buiten te kunnen houden. Ik moest in mijn hoofd een ei oproepen waar in kon kruipen. Alsof ik een rupsje ben die een cocon bouwt. Ik sloot mijn ogen en slaagde erin om te buitenwereld even los te laten. Het was even windstil van binnen. Tot mijn stomme verbazing lukte het. Ineens was het er; een warm en veilig gevoel. Ik voelde zacht licht om me heen. Nu was het een kwestie van blijven doen en oefenen.

Geen Katrina
Dat kwam goed uit met een paar begrafenissen voor de deur. De emoties van al die mensen op een dergelijke droevige samenkomst kan ik het beste vergelijken met een tropische storm. Bepaald geen Katrina, maar toch dreigen er overstromingen. Het begint met een aantal stevige buien om me heen. Naar mate de dienst vordert en de gevoelens loskomen voelt het alsof rukwinden om mijn ei gierden. Beide keren kwam er op een gegeven moment een barst in mijn ei en golfde de boel ineens naar binnen. Heftig.. en leerzaam.

Dit ‘ei’ om me heen kan ik nu oproepen wanneer ik dat nodig heb. Op drukke gelegenheden met veel mensen met verschillende energieniveaus bijvoorbeeld. Ik kan dit ei ook zien, met wat ik mijn binnenste ogen noem. Ik zie het niet vóór me, maar in mijn hoofd. Dit schild ziet er uit als een soort zeepbel, met alle regenboogkleuren, prachtig!

Zo liepen de eerste etappes van mijn nieuwe ontdekkingsreis. Een volgende keer vertel ik over een colletje van de buitencategorie: de kosmos.

Een gedachte over “De weg voorwaarts

  1. Dat ben ik ook hard aan t oefenen maar soms is het maar een zacht eitje! Oefening baart kunst denk ik maar.

Geef een reactie