101 DoelenPersoonlijke groei

Door het enge bos

Eng bosNee, ik ben niet met Bor de Wolf de hort op geweest. Deze post gaat over de innerlijke reis die ik ruim een jaar geleden heb gemaakt. Een ervaring zo intens dat ik er niet eerder dan nu over kan schrijven. Dat enge bos, dat zat in mij.

Tijdens mijn eerste reiki behandeling kreeg ik te horen dat er niet aan mijn hart chakra gekomen mocht worden. Daar zat nog te veel pijn en ballast. Daarom zou ik twee weken later terug komen voor een innerlijke reis. Een soort begeleide meditatie, waarin je antichronologisch door je levensloop gaat. Al was ik op dat moment pas 31 jaar, er waren genoeg haltes om aan te doen.

Eerste halte
De laatste paar jaren zijn heftig geweest. Wendy en ik wilden dolgraag kinderen, maar dat ging niet vanzelfsprekend. De hele ziekenhuis mallemolen hebben we gehad. Vele hormoonbehandelingen en één IVF later raakten we eindelijk zwanger. Een onwerkelijk moment, vooraf gegaan door veel verdriet, hoop en wanhoop en proberen om te gaan met een vrouw die door een gierende hormoon achtbaan ging. Soms ging dat goed, soms ging het niet. Bovenop de nodige spanningen thuis zat ik in een werksituatie waar ik doodongelukkig van werd. Dit samen voelde letterlijk als een steen op mijn borst. Nu pas kreeg ik een hefboom om die steen te lichten. Weg ermee!

Tweede halte
…**… Nee, hier kan ik inhoudelijk niets over schrijven, dat is te persoonlijk. Hier kwam ik in het duistere bos terecht. Een plaats waar heel veel boosheid zat. Die kwam er uit als was het een exorcisme. Misschien was het de kracht van Christus, misschien iets anders. Maar uiteindelijk kwamen er voorzichtige zonnestralen tussen de bomen door glijden.

Derde halte
“Je buitenkant is veel harder dan hoe je van binnen bent.” Deze uitspraak van mijn moeder is een rake. In de loop der jaren heb ik een pantser gesmeed om ongewenste impulsen buiten te houden. Ik heb het niet naar mijn zin gehad op de middelbare school. Uitsluiting, treiterijen, diefstal en vernieling van mijn spullen. Ik heb het allemaal structureel meegemaakt. En waarom? Omdat ik op de apenrots van het schoolplein onderaan stond. Behoorlijk eigenzinnig, niet de juiste merkkleding en redelijk kunnen leren. De drie succesfactoren van de pispaal. Pas toen ik in het examenjaar van het VWO belandde normaliseerde de boel. Oh, wat heb ik een hoop mensen gehaat in die tijd. Ze hebben hun straf gekregen. Ik ben er namelijk nog steeds. En beter dan ooit.

Vierde halte
Een zelfde ervaring was mijn tijd op de basisschool. En ook hier hield de ellende op in het laatste jaar, met de eindstreep in zicht. De meest vernederende ervaring was toch wel voor gek gezet worden door je lerares, ten overstaande van de hele klas. Als zevenjarig jochie kon ik mijn mond helemaal nog niet houden als ik meende iets te weten. En dat pikte die kenau niet. Anneke van Steenbergen is inmiddels al jaren dood. Moge zij ruste in dezelfde vrede als die ik heb gevonden. (P.S.: Ik had écht gelijk nondeju!)

Na deze stops was er alleen de geborgenheid van mijn vroegste jeugd in zicht. De tang die mijn hart in een houdgreep hield was gesmolten. Vergeten ben ik niets. Maar het enge bos was lang niet meer zo intimiderend. Het was goed zo.

4 gedachten over “Door het enge bos

  1. Heel mooi omschreven wat er met je gebeurde tijdens de innerlijke reis.Wat goed dat je het deelt!!!!!! xxxxx

  2. Bravo Harmen, echt heel goed van je dat de innerlijke reis bent aangegaan en dat je er zo mooi over schrijft! Je bent een mooi en leuk persoon! (maar dat vond ik op de middelbare school ook al 😉 xxx

  3. Och jongen toch, wat fijn dat je het kon doen en delen en tegelijkertijd breekt mijn hart (weer) als ik het lees. Goed dat je het achter je kunt laten en vooruit kunt kijken. Trotse moeder

Geef een reactie