Music Maestro!

Fuck Yeah!

Sommige nummers zijn als een extra rokerige 12 jaar oude Islay-whisky. Erg lekker, maar het kost wel tijd en investering om het écht te leren waarderen. Die verhouding heb ik ook met een aantal nummers van mijn rockgoden Metallica.

Nog maar een pilsje dan
Het leven van een rockster zoals je het kent uit alle cliché’s: sex, drugs en rock ‘n roll. En vooral heel veel drank. De mannen van Metallica draai(d)en hun hand er niet voor om. Historisch is het opgenomen concert in Mexico City in 1991 waar een volledig bezopen James Hetfield het publiek het meeste werk laat doen tijdens de klassieker Seek And Destroy. Niet omdat hij zo lekker contact had met het publiek. Hetfield kon nauwelijks meer uit zijn woorden komen. En sloeg daarom nog maar een pilsje achterover terwijl veertigduizend uitzinning Mexicanen steeds opnieuw Seek And Destroy door het stadion lieten rollen.

Van twaalf tot vier
Je kunt nog zoveel platen verkopen, stadions volspelen en miljoenen op de bank hebben staan. Een dergelijke levensstijl vergt teveel. Van je gezin, van je medebandleden en van jezelf. Uiteindelijk maken al die ruige rockers op weinig zachtzinnige manier kennis met de bodem van de put. Dat moment kwam voor Hetfield toen de groep net begonnen was met de opnames voor het album St. Anger. Plots verdween hij zonder aankondiging vooraf voor onbepaalde tijd in een afkickkliniek. De andere bandleden verbijsterd achterlatend. Toen hij ineens weer op de stoep stond deed hij de mededeling dat hij van de dokter alleen van 12 tot 4 uur ‘s middags mocht werken. Dat werd nog geaccepteerd. De problemen werden echter groter toen Hetfield eiste dat de andere bandleden niet aan de nieuwe nummers mochten werken als hij er niet was. Dat was de druppel.

De koek lijkt op
In de documentaire Some Kind Of Monster kun je zien in hoe de ellende zich opstapelde rond de opnames van St. Anger. Het onderlinge vertrouwen ligt op een nulpunt. De anderen zijn het dicatatoriale gedrag van frontman Hetfield kotsbeu. Illustratief is het moment waarop drummer Lars Ullrich steeds kwader wordt en tenslotte neus aan neus staat met Hetfield en keihard FUUUUUCCCCK in zijn gezicht roept. Na twintig jaar succes, vriendschap, drank, drugs en stress lijkt de koek op. Maar het doek valt niet. Onder begeleiding van een soort mediator weten de bandleden toch weer tot elkaar te komen. Met vallen opstaan, dat wel.

Net mensen
Na het zien van deze documentaire ben ik op een andere manier naar St. Anger gaan luisteren. Vooral het nummer Some Kind Of Monster, dat gaat over het ontspoorde leven als lid van band die groter is geworden dan zichzelf is bijzonder. Het zijn net mensen, die rockgoden. Zet de stereo maar op tien, maak je nek los en ga los: FUCK Yeah!

Geef een reactie