Uncategorized

Hoop doet leven

Sta op tegen kankerAvondje uit achter de rug. Flink gelachen, gedronken en gerookt. ’s Ochtends brak wakker worden met een gore smaak in je mond en lichtelijk benauwd van al het roken. En dan zo’n paniekflits in je hoofd die je maar gauw wegstopt: ‘Ik zou toch niet…?’ Het kwam vaker voor dan me lief was. Elke (ex-) roker zal dat korte moment van existentiële terror wel herkennen. Eind vorig jaar had ik er tabak van en zei het vaarwel. Weg met die *kanker*zooi!

 

De grote ‘K’. Veel Nederlanders durven die rotziekte niet eens bij de naam te noemen. Bekende uitzondering zijn zogenaamde voetbalsupporters, die plachten nog wel eens iemand fijngevoelig een slopende ziekte toe te wensen. Hoewel ik trouw tweewekelijks de tribune op klim, en daarbij fanatiek opga in sfeer en wedstrijd zal ik tegenpartij of arbitrage nooit de kanker toewensen. Ik zit hoogstens te *kankeren* over het vertoonde spel. Niet dat ik nou het braafste jongetje van de klas ben hoor. Er is wel eens een ‘hi-ha hondelul’ uitgefloept.

Teveel lijden en dood

Wat ik met velen van jullie gemeen heb is dat ik veel teveel lijden en dood in mijn omgeving heb meegemaakt door kanker. Mijn geliefde oma Lies is al bijna twintig jaar in het hiernamaals. Ik moet steeds meer moeite doen om me haar gezicht voor de geest te kunnen halen. Of haar enthousiaste ‘hé maat’ dat steevast klonk als je langskwam om het gras te maaien, of zomaar omdat dat leuk was, in herinnering te horen. Het beeld van een uitgeteerd hoopje mens, dat ik voor de aller-aller-laatste keer vasthield is echter in mijn geheugen gekerfd. Kort daar na was het voorbij, en stierf er ook een stukje van mij. Maagkanker, het is een sloper. Zowel voor de zieke als de omgeving die vaak machteloos staat.

Schier oneindige lijst

Mijn andere oma is recenter overleden. Op 90 jarige leeftijd gaf haar lichaam het –mede door de bloedkanker die al jaren stilletjes woekerde- op. In de vriendenkring ging het een flink tandje heftiger: een van mijn beste vrienden was al wees voordat hij goed en wel zijn bul had behaald. Beide ouders verloren nog voor de pensioengerechtigde leeftijd de strijd tegen longkanker. Een verdriet waar geen woorden voor zijn. En zo kunnen jullie allemaal wel verhalen vertellen en mensen opnoemen die je al te lang mist, omdat ze voortijdig ten onder gingen. De lijst is schier oneindig.

Hoop doet leven

Negatieve energie kun je omzetten in positieve. Hoef je geen natuurkundige voor te zijn. Daarom loop ik van 15 tot en met 18 juli voor het leven, door als sponsorloper deel te nemen aan de Nijmeegse Vierdaagse. Met elke stap haal ik geld op voor KWF Kankerbestrijding. Geld dat goed gebruikt kan worden voor onderzoek naar – en hopelijk genezing van – vele vormen van kanker. Hoop doet leven. Hoop op een kankervrije toekomst. Steun je mij? Je bent een held!

Geef een reactie