101 DoelenZien

Jongste supporter geniet het meest

Jongste-NAC-supporterDik ingepakt in skipak, snowboots en vers gekregen NAC sjaal zit hij op zijn kuipstoeltje. Met sterren in de ogen en een grote grijns op zijn gezicht. Vier-en-een-half jaar jong en nu al voor het leven supporter, het straalt er van af.

Noahs eerste avondje NAC komt toevallig tot stand. Bij een actie van een gele supermarkt wiens naam ik hier verder niet zal noemen rolt zijn naam uit het kokertje met prijswinnaars.

Twee kaarten voor NAC-PSV. Op een doordeweekse avond om kwart voor negen. Niet echt een tijd die je als ouder voor je peuterzoon in gedachten hebt.

“Hup NAC!”

Maar ja, het manneke wil zo graag een keer mee met papa. Elke keer als we langs het stadion rijden is hij reuze enthousiast. “Daar voetbalt NAC hè papa. Hup NAC!” Dus wat doet je vaderhart dan? Die pakt zijn zoon goed in, en hij mag met papa, opa en meneer Joen (Jeroen) mee. Stuiterend en honderduit kletsend maakt zoonlief de -voor hem nog best lange- wandeling naar het Rat Verlegh stadion. Volkomen onbewust van de penibele situatie waarin ons goeie ouwe NAC zich bevindt.

Pannenkoeken!

Hij schaterlacht om Jelle ten Rouwelaar die liggend op het koude gras zijn rekoefeningen doet. En kijkt ademloos naar de felle stadionlichten en de steeds voller wordende tribunes. Ontroerde blikken van medesupporters zijn zijn deel. Ik til hem op als de spelers het veld op komen voor de aftrap. Het clubleiding klinkt uit achttienduizend kelen, met de moed der wanhoop. Noah playbackt dapper mee. En roept braaf ‘pannenkoeken’ naar de zich opstellende elf van PSV.
Direct na de aftrap laat Jetro Willems weer zien dat hij de domste voetballer van Nederland is door met gestrekt been in te komen op Gill Swerts. Raak of niet, het is een schandalige handeling. Het station joelt en loeit. En juicht wanneer scheidsrechter Blom resoluut rood trekt. Noah aanschouwt het met gloeiende wangen. En kijkt met grote ogen naar de mensen om zich heen.

Samen-op-de-tribune

Ouderwetsch slecht. Geeft niks

De wedstrijd ontspint zich als een flauw potje. Een onmachtig NAC ploetert tegen een achteroverleunend PSV. Het verschil in kwaliteit is pijnlijk duidelijk. Mijn kleine man klapt zijn handen kapot voor een van de eenzame gelukte slidings van Kenny van der Weg. En buldert van het lachen als er een bal hard tegen iemand aangeschoten wordt. Vooral ballen die hoog de tribune in worden gejast kunnen hem bekoren. Dat het voetbal ouderwetsch slecht is, maakt hem niet uit.

Doelpunt!

Naar mate de wedstrijd vordert en de vermoeidheid toeslaat ,wordt Noah stiller. Hij is bij me op schoot gaan zitten en wringt af en toe wat. De eerste goal kort na rust gaat aan hem voorbij. Wat niet verdwijnt is de fonkeling in zijn oogjes. En zijn enthousiasme. Hij juicht hard als er weer een doelpunt valt. 0-2. “Een doelpunt papa! Een doelpunt!”Dat het PSV is die scoort, deert hem niet. En ach, het is hem vergeven.

Kin in mijn hals

In de 82e minuut fluistert hij in mijn oor ‘papa, ik begin moe te worden’. Tijd om te gaan, de wedstrijd is toch gespeeld. Met zoonlief veilig in mijn armen dalen we tribune af. Hij kijkt nog één keer op naar de lichtmasten. In het donker op weg Naar huis, zijn kin in mijn hals vertelt hij nog eens hoe mooi hij het vond. Net als de maan die aan de hemel staat, die was ook mooi.

Een gedachte over “Jongste supporter geniet het meest

Geef een reactie