101 DoelenPersoonlijke groei

Kindjes die vragen

Worden overgeslagen, luidt het cliché. In mijn beleving hangt er maar net van af, wat je dan vraagt. Vragen stellen is tenslotte het begin van alle wijsheid. Na bijna 33 jaar en wellicht een miljard vragen heb ik die nog steeds niet in pacht. Wel neem ik de tijd om vragen te beantwoorden, van mijn zoontje van bijna twee. En de 50 questions that will free your mind.

Dit keer vraag 26 tot en met dertig.

26.Als je mocht kiezen: zou je liever al je bestaande herinneringen verliezen, of geen nieuwe meer kunnen maken?
Ik heb hier echt een poos over moeten nadenken. Je herinneringen bepalen voor een flink deel wie je bent. En ik vind het wel fijn om te zijn wie ik ben. Daar staat tegenover dat ik ook houd van wat nieuw is; dat blijft voer voor de geest en een prikkel om te blijven ademen.

Als ik met het mes op de keel zou moeten kiezen zou ik toch kiezen voor het verliezen van mijn bestaande herinneringen. Ik heb geleerd dat mijn intrinsieke eigenschappen ook voor een goed deel mij, mij maken. En dat is genoeg. Want ik wil mijn kinderen zien opgroeien, en dat ook onthouden!

27.Is het mogelijk om de waarheid te kennen zonder deze eerst aan te vechten?
Volgens mij niet. Dit is dé omschrijving van volwassen worden. In je tienerjaren begin je aan alles te twijfelen – en je tegen het merendeel te verzetten. Dit is een essentiële stap in het je los maken van je ouders en een eigen, volwassen identiteit ontwikkelen. Bovendien is het in twijfel trekken van wat ‘waar’ is een van de bouwstenen van de wetenschap. En zonder die instelling zaten we nog steeds in grotten te koukleumen. Want dat vuur, dat hadden we dan ook niet overmeesterd.

28.Is je grootste angst ooit uitgekomen?
Nee, ik heb haar gevonden.

29.Herinner je je die tijd, vijf jaar geleden dat je erg overstuur was. Maakt het nu nog steeds wat uit?
Spijker. Kop. Raak. Ik ben zo iemand die heeft moeten leren voelen. Nee, dat is niet juist. Die heeft moet leren luisteren naar wat ik voel. En daar ben ik in het recente verleden meer dan eens ingetuind. Ik zal er niet meer intrappen. Het antwoord op deze vraag is dus: nee. Er zijn genoeg tijden dat ik overstuur was. En het maakt me niet meer uit in die zin dat ik er niet meer mee zit. Vergeten doe ik niet. Loslaten wel.

30.Wat is je meest gelukkige jeugdherinnering? Wat maakt deze zo speciaal?
Ergens midden jaren tachtig waren we met het gezin op vakantie in Otterloo. Ook oma (moeder van mijn moeder) was mee. En dat hebben we geweten, speciaal voor oma’s bagage had papa een aanhanger geleend – en die zat vol met oma’s koffers. Het was sowieso fijn dat ze er bij was, ik heb altijd een sterke band met haar gehad. Zeventien jaar na haar dood mis haar nog steeds verschrikkelijk. We hadden een huisje ergens half in het bos. Tijdens die twee weken heb ik met papa en broer Bob een gigantische hut gebouwd. We bleven maar aan de gang. En toen de hut zijn housewarming kon beleven was het weer tijd om naar huis te gaan. Terugdenken aan die vakantie geeft me altijd weer dat gevoel van totale zorgeloosheid. Zoals alleen een kind die kan hebben.

De volgende keer mijn antwoorden op vraag 30 tot en met 35:
Op welk moment in het recente verleden voelde je je het meest vol leven?
Nu niet? Wanneer dan wel?
Als je het nog niet bereikt hebt, wat heb je dan te verliezen?
Ben je wel eens bij iemand geweest zonder iets te zeggen, en weggegaan met het gevoel dat het je beste gesprek ooit was?
Waarom veroorzaken religies die liefde prediken zoveel oorlogen?

Een gedachte over “Kindjes die vragen

  1. Doe mij ook maar nieuwe herinneringen, mijn nieuwsgierigheid wint het van mijn ‘oude’ herinneringen.
    Neem nooit iets voor waarheid aan als je niet zelf onderzocht hebt of dit ook zo is voor jou. Zo leer je en groei je.
    Neen, en neen
    Och Otterlo, zoveel mooie herinneringen, Mama die op Jochem pastte zodat wij konden gaan fietsen. Bob die alle bermen van de Hoge Veluwe heeft natgeplast 🙂 Onbekommerde vakantie, papa met feesthoedje op voor zijn verjaardag en natuurlijk dat verhaal van al die koffers. Ook ik kan ze soms nog erg missen om iets moois of juist verdrietigs te kunnen delen. Bij je moeder kun je altijd terecht.
    Mijn meest zorgeloze jeugdherinnering: na school ligt de boterham klaar, vlug pakken en roets naar buiten. Eindeloos buiten spelen zonder besef van tijd

Geef een reactie