Triviantkoning

Sjoelen op ijs

Sjoelen op ijsPolsstokhoogspringen. Schermen. Waterpolo. Sporten waar je eigenlijk niks mee hebt als je ze niet beoefend. En toch zit je te kijken, want: Olympische Spelen. Het aardige van de Spelen is dat je ook in contact komt met bizarre vormen van tijdverdrijf.

Tijdens elke editie van de Winterspelen ga ik graag zitten voor een potje curling. Of: een chique potje sjoelen op ijs. Tijdens de Spelen in Vancouver heb ik het een en ander geleerd over de spelregels en dan wordt het nog spannend ook!

Draaien maar
De naam ‘curling’ komt van de manier waarop een speler de granieten steen het ijs op schuift. Op het moment van loslaten moet je de steen een draaiing (ofwel’curl’) meegeven. Zo heb je meer kans om de steen bij het middelpunt van het doel (ofwel: het ‘huis’) te krijgen. Het doel van het spel is om meer stenen bij het middelpunt van het huis te krijgen dan de tegenstander. Een wedstrijd bestaat uit twee teams van 4 spelers, die per end(speelronde) ieder 2 stenen gooien. Per end worden dus in totaal 16 stenen gegooid. De aanvoerder van het team, de skip, bepaald de tactiek en gooit de laatste 2 (beslissende) stenen van het end. De overige spelers vegen en gooien, eigenlijk schuiven, de stenen om en om met de tegenstander.

Glij wetenschap
Stenen in het huisDe steen komt niet zomaar in het huis terecht. Op het ijs worden zogeheten ‘pebbles’ aangebracht. Dit zijn waterdruppels die op ijs worden gesprenkeld en direct bevriezen. Over dit spoor van pebbles loopt de steen. Zonder deze ‘kiezelbaan’ zou de 19 kilo zware steen nog geen drie meter ver komen. Het lachwekkend ogende vegen is bedoeld om door de wrijving het ijs op te warmen. Hierdoor kan de steen weer verder glijden. Ook kan men door het vegen de richting van de steen beïnvloeden.

In een gemiddelde wedstrijd komt een team tot wel 5 kilometer aan veegwerk. Daar moet je wel sterke armen van krijgen…

Ka-ching!
De beste curlingstenen worden voornamelijk van een soort graniet gemaakt dat ‘Blue Hone’ heet. Geen goedkoop spul: één steen kost tussen de 250 en 450 dollar. Gelukkig brengen spelers niet zelf hun stenen mee zoals bij bowlen, maar zorgen de clubs voor de stenen. Ook het vegen gebeurt niet met een huis-tuin-en-keuken bezem; je legt al snel 160 dollar neer voor een curling bezem.

Drinkende heren
Curling staat ook wel bekend als een ‘heren sport’. Niet in de zin dat het bedoeld is voor de elite, maar omdat sportiviteit in de sportcultuur zit ingebakken. Zo wordt van curlingspelers verwacht dat zij hun eigen fouten of spelovertredingen moeten melden. Zie je Nigel de Jong al om een gele kaart voor zichzelf vragen? Een andere mooie traditie is dat het winnende team een rondje geeft aan de verliezers. Dit zal vast iets met de Schotse roots van het spel te maken hebben.

Canada is de absolute heerser in het topcurling: zij hebben liefst 27 van de 42 wereldkampioenschappen gewonnen. Zij zijn dus net zo goed in curling als Nederland in korfbal… In Nederland is curling geen grote sport: er zijn maar vijf curlingclubs actief in Nederland. Één daarvan zit in Tilburg. Iemand zin in een potje?

P.S..
Om af te sluiten een macaber curlingweetje: in 1912 diende de curlingbaan van de Mayflower Curling Club in Halifax een poosje als mortuarium. Hier werden de slachtoffers van de ramp met de Titanic geborgen.

Geef een reactie